GameZone... czyli co sie kreci w czytnikach.

Podobno dwie całkiem inne gry w drugim akcie. Strona elfów i reszty hołoty czeka na więcej czasu, póki co grę tylko ludźmi skończyłem. Jedynka IMO lepsza.
 
Wybieraj Rocha! Chyba nie będziesz się bratał z tymi brudnymi elfami?! Toż to buntownicy!
 
Oczywiście, że wybrałem Rocha... eot, bo ktoś mi tutaj machnie spoilerem i świeta nie beda juz magiczne. Dzięki za odpowiedzi i cieszy mnie, że jest sens przechodzić te gre więcej niż raz (jak w gothic :))
 
Tak, dwie różne dorgi wtedy obierasz. Jak masz czas i chęci, zrób save przed wyborem i przejdź sobie obie drogi - jedna po drugiej. Masz całkiem inne misje, miejsca i postaci. Na końcu jednak trafiasz w to samo miejsce. Ale wybór jest ważny. Ja zostałem z ludźmi na początku :)
 
Wybranie Iorwetha jest bez sensu, bo to z Rochem współpracujemy od samego początku. Iorwetha wybierają tylko fascynaci pedalskich elfów :) Ja sam wybrałem Rocha, a dopiero za drugim razem Iorwetha i myślę, że pierwszy wybór jest zdecydowanie lepszy i sensowniejszy z punktu widzenia fabuły.
 
Uwaga, możliwe spoilery.



Ja też za pierwszym razem wybrałem opcję Iorwetha, chociaż przez większość pierwszego aktu nawet nie brałem tego pod uwagę. Sporo czasu minęło i nie pamiętam dokładnie dlaczego, ale pod koniec aktu, kiedy przyszło do decyzji, wydawało mi się, że w kompanii Iorwetha prędzej uda się odnaleźć Triss (może to kwestia tego, że Roche wydawał się skupiony wyłącznie na Loredo i rozgrywkach politycznych?). W każdym razie miałem wrażenie, że wybór jest mniej więcej taki - idź z Rochem i broń interesów Temerii albo idź z Iorwethem i szukaj Triss. Uznałem, że książkowy Geralt wybrałby ratowanie bliskiej mu osoby i stąd decyzja :)



BTW - poza irytującymi często elfami, po stronie Iorwetha (a raczej Saskii) stoi też sporo krasnoludów, oni są spoko ;)
 
Ja się na początku kierowałem tym, że jestem człowiekiem, więc będę trzymał z ludźmi, a nie z elfami :D
 
Nie czytałem posta wyżej z racji na spoilery, ale imo jest sens wybierać iorwetha . Pomijając wszelakie spory międzyrasowe i patrząc z perspektywy samego wieśka: największy priorytet dla mnie to odnalezenie porwanej Triss, każda chwila sie liczy, zwracam się więc do Rocha o pomoc. Dla niego jednak ważniejsze jest zabicie Loredo co też potrwa jakiś czas. W tym momencie jestem tak zdesperowany, że postanawiam uwolnić Iorwetha u boku którego mogę mieć większe szanse na odnalezienie Letho. Nie stoją za tym wyborem żadne większe ideały, a po prostu potrzeba chwili.



Prosze o zaznaczanie, jezeli post zawiera spoilery. Wszak jestem dopiero na poczatku 2 aktu ;d
 
W każdym razie miałem wrażenie, że wybór jest mniej więcej taki - idź z Rochem i broń interesów Temerii albo idź z Iorwethem i szukaj Triss.
Click to expand...


Miałem podobne odczucia.
 
Ja wybrałem Iorwetha i w sumie z ludźmi nie grałem, ale mam na urlopie przypomnieć sobie obie części więc na pewno sobie zagram teraz z ludźmi. Z elfami grało mi się nie najgorzej.
 
W ogóle wyszedł już pierwszy epizod drugiego sezonu the walking dead, ja dzisiaj będę ogrywać :)



Co do Aiona to jeszcze się nie wypowiadam, bo za mało grałem na MMO trzeba poświęcić trochę czasu. Poza tym nie mam jeszcze skrzydeł.

Chędożcie się! WIEWIóRKI DO BOJU!!!
Click to expand...


Popieram!
 
@ Tomasz



Ale wiedźmin nie jest człowiekiem, więc nie musi z nimi trzymać!



Niemniej jednak, ja też wybrałem Roche'a za pierwszym razem.



Nigdy nie grałem w pierwszą część, warto do niej sięgnąć?
 
Fabularnie lepsza, system też moim zdaniem nieco ciekawiej zrobiony, aczkolwiek w powszechnej opinii ludzie raczej dwójkę preferują.
 
Co do jedynki to jest wyjebana, również ma świetny klimat i to coś, zupełnie inny jest natomiast system walki.
 
Co do jedynki to jest wyjebana, również ma świetny klimat i to coś, zupełnie inny jest natomiast system walki.
Click to expand...


Tak, w dwójce znacznie poprawili system walki. Jedynka ma to coś w sobie, ale szkoda, ze jak się wybierało między czymś a czymś, to była jakby ta sama historia, nic się szczególnie nie zmieniało. W dwójce poprawili to właśnie tymi dwoma "historiami" :)
 
Co do tego wyboru w dwójce, to, choć też kierowałem się motywacją "odnaleźć Triss" uważałem, że o wiele większe szanse daje na to Roche. Obydwie postaci obłędnie dążyły do swojego celu - Roche chciał dorwać Letho, Iorweth chciał dorwać Roche'a. Jako że Triss najprawdopodobniej była tam gdzie Letho dla mnie logicznym było trzymać z Roche'm.


O, chyba po raz pierwszy tutaj mogę pochwalić Wiedźmina 2 - dobry rozwój fabuły.
 
@up



też mi się tak wydaje, w końcu komandos Roche to 'specjalista' od odnajdywania ludzi/nieludzi :) Nic to, nie czytam Was więcej bo sobie gre popsuje. Póki co jednak jestem zadowolony z Wiedźmana (mimo, że to moja pierwsza styczność w ogóle z białym wilkiem).
 
1 lepsza fabularnie? Beznadziejna wykreowana i upchnięta na siłe postać medium Alwina - miałem ochote zarżnąć dzieciaka w każdej scence w której się pojawiał. Dodatkowo akt 4 na wsi, który jest tak nużący i oderwany od fabuły w Wyzimie, że jak pierwszy raz grałem w Wiedzmina 1 to tam właśnie zakonczylem przygode, dopiero za drugim podejściem udało mi się go nie bez problemów [ta nuda] przejść. Dla mnie obie gry stoją na podobnym, dość wysokim poziomie fabularnym - jednak do idealu brakuje.







A co do wyboru między ludźmi i elfami - oczywiscie Roche. Raz, że ideologicznie ludzie jako strona mnie dużo bardziej przekonują, dwa że elfy zarówno w grze jak i w książkach są nadęte i zbyt filozoficzne, nie potrafiące odnaleźć się w rzeczywistości. Kto chciałby wspierać przegrańców ;)
 
Nie bardzo siedzę teraz w nowościach, a też nie bardzo chcę się w to zagłębiać więc proste pytanie - najlepsza karta graficzna jaką kupię do 500 zł ? Tylko NVidia.
 
@magik



Alvin faktycznie nieco na minus, ale zwrot akcji pod koniec z nim akurat był bardzo w porządku, także wybaczam. Natomiast czwarty akt był fajny przez to oderwanie właśnie - no i w ilu grach jest Cthulhu + Balladyna ? :D







Elfidła oczywiście do zaorania.
 
Ogarnąłem wreszcie Splinter Cell: Blacklist. Wszystko full na poziomie perfekcjonista (oprócz misji 4E, bo do nich konieczna jest kooperacja a nie lubię grać przez sieć, chyba że ze znajomymi). Ale tyle szpanu, teraz do rzeczy;)


Co do samej gry: więcej, ładniej, lepiej - to tak w skrócie. Nie spodziewałem się rewolucji, i rzeczywiście takowej nie ma. Już jakiś czas temu pisałem, że może się zdarzyć, że mechanika gry będzie cały czas lepsza w leciwym już MGS4. I faktycznie tak jest! Gra daje nam niby kilka sposobów przejścia etapu, ale w bardzo małym zakresie, podczas gdy w pozycji Kojimy miejscami (miejscami, bo przez sporą część gry podąża się również • korytarzami • ) można zaznać całkiem dużo otwartego świata. Tu tego nie ma - a szkoda.


W zasadzie jestem wielkim fanem całej serii, więc nie ma rzeczy, które by mnie jakoś zawiodły - nawet przejście gry w • trybie szturmowca • było do zaakceptowania, choć z wiadomym grymasem zniesmaczenia na twarzy;) Choć gdy się bardziej sprawię przyjrzeć, to jedna rzecz mnie rozczarowała. Zbyt duża ilość • akrobacji • kiedy chcemy przejść grę jako duch. Zamiast rozwiązać to fajnie, że gracz musi namęczyć się, lawirując między strażnikami i czekając na odpowiedni moment by przemknąć się niezauważonym - co występuje w grze również - w wielu miejscach można ominąć strażników zapierniczając przez połowę misji po gzymsie lub podczepionym na rurze u sufitu - nie tędy droga. Co to jest, komandos czy jakiś Prince of Persia?


Wykonanie super, akcje Fishera z karambitowym nożem - poezja. Aż miło patrzeć jak krew tryska. • Killing in motion • także na duży plus, fajne motywy, choć mogłoby być ich nieco więcej rodzajów. Wybór wyposażenia do każdej misji na plus - nie jakiś duży, ale sympatyczny.


Aha, największy zonk gry a prawie bym o nim zapomniał! - postać Fishera. Żeby tak zbezcześcić jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci świata gier, to trzeba być specem! Już nawet pal licho, że zrezygnowano z fantastycznego Michaela Ironside • a - nowy aktor nie jest najgorszy. Ale żeby lekko siwiejącego agenta, kolesia w sile wieku, z bagażem doświadczeń - balansującego na granicy emerytury, zamienić na • mr. nobody • ? - bo tak teraz wygląda Fisher, jak chłopek z reklamy mydła. Niby twardy, niby wszystko w porządku ale dziesięć minut po odłożeniu gry na półkę nie pamiętasz jego twarzy. Duży minus.


Podsumowując grało mi się super, w prywatnej oceniaczce daję 9 - choć jedno oczko w górę dodaję z automatu, bo to Splinter Cell;) Teraz nieco przerwy i zakupię The Last of Us • a potem już tylko MGS5 - i tu spodziewam się rewolucji, i to niemałej!
 
Przecież napisałem, że mam wszystko na full na perf. - a więc również bez zabijania. Ba, nawet bez ogłuszania zaliczyłem większość misji;))
 
A jak oceniasz fabułę nowego Splinter Cella? Ja nie grałem jeszcze w żadną część, ale na dość cenionym przeze mnie gry.wp.pl trochę się z niej nabijali, zwłaszcza w podcaście.
 
You must log in or register to reply here.
Back
Top