Suplementacja i odżywianie przeciętnego człowieka

1000054856.jpg

Moja zauważyła, że wpierdalam sporo białka i jakieś efekty powoli są, to chyba stwierdziła, że wesprze chudego w wysiłkach jego. Będę go zjadł :jimcarrey:
 
Drzewo said:
Jak możesz to wklej cały tekst, link jest uszkodzony, albo mi tak pokazuje :wtf2:
Click to expand...


Słuchajcie.. temat astaksantyny w kontekście serca jest o tyle ciekawy, że ona działa tam, gdzie większość suplementów po prostu nie ma dostępu.
Jeśli spojrzymy na nasze tętnice nie jak na rury, a jak na żywą barierę, to kluczowe jest to, co dzieje się w samych błonach komórkowych śródbłonka.
Większość antyoksydantów krąży albo w osoczu, albo wewnątrz komórki, natomiast astaksantyna ma taką budowę, że dosłownie "przeszywa" błonę na wylot. Dzięki temu stabilizuje ją i chroni lipidową strukturę naczynia przed utlenianiem z obu stron jednocześnie.
To sprawia, że cholesterol LDL, nawet jeśli krąży w nadmiarze, trudniej ulega oksydacji – a to właśnie ten utleniony cholesterol zaczyna budować blaszkę miażdżycową.
Na poziomie molekularnym astaksantyna robi jeszcze jedną ważną rzecz, o której rzadko się mówi w kontekście diety.. ona aktywuje szlak Nrf2, czyli taki wewnętrzny system alarmowy komórki, który zmusza organizm do produkcji własnych enzymów ochronnych, jak glutation czy dysmutaza ponadtlenkowa. Zamiast tylko dostarczać "gaśnicę" z zewnątrz, uczymy organizm, jak sam ma gasić pożary zapalne.
Jednocześnie wycisza ona szlak NF-κB, który odpowiada za przewlekły stan zapalny w naczyniach. To jest o tyle istotne, że uspokojenie tych szlaków sprawia, że blaszka miażdżycowa jest bardziej stabilna i mniej podatna na pęknięcia, co jest przecież bezpośrednią przyczyną zawałów czy udarów.
Warto też wspomnieć o badaniach nad wydolnością samego mięśnia sercowego, bo tutaj widać konkretne efekty. U pacjentów z osłabioną kurczliwością serca suplementacja przekładała się na lepszą frakcję wyrzutową, czyli serce po prostu zaczynało efektywniej pompować krew. Mniej stresu oksydacyjnego w mitochondriach to po prostu więcej energii dla kardiomiocytów.
Oczywiście musimy mieć świadomość, że na naturalne substancje nikt nie zrobi badań za setki milionów dolarów, bo w systemie nikt na tym nie zarobi tak jak na opatentowanym leku.. Dlatego nie znajdziecie tu ogromnych metaanaliz, ale za to mamy solidnie udokumentowane fakty. Wiemy, że astaksantyna jest bezpieczna nawet w dużych dawkach, realnie podnosi poziom dobrego cholesterolu HDL i potrafi obniżać trójglicerydy.
Co więcej, jedno z kluczowych badań pokazało, że obniża ona markery ryzyka takie jak fibrynogen czy fetuina A, co jest wynikiem, który zazwyczaj osiąga się dopiero przy mocnej farmakologii.
Żeby to jednak miało ręce i nogi w praktyce, trzeba pamiętać o transporcie, bo astaksantyna jest silnie lipofilna. Bez zdrowych tłuszczów praktycznie się nie wchłonie. Najlepiej łączyć ją z kwasami Omega-3 z oleju rybiego albo z porządną oliwą z oliwek, awokado czy orzechami. Te tłuszcze tworzą specjalne micele, które pozwalają cząsteczkom dostać się do krwiobiegu.
Co więcej, połączenie z Omega-3 to najsilniejsza synergia, jaką możemy stworzyć. Podczas gdy Omega-3 działają przeciwarytmicznie i hamują agregację płytek, astaksantyna skupia się na ochronie śródbłonka i hamowaniu wczesnej aterogenezy. Wspólnie uderzają w stres oksydacyjny znacznie mocniej niż każdy z nich osobno.
Podsumowując, relacja astaksantyny ze zdrowiem serca to na razie temat "obiecujących sygnałów", a nie sztywnych wytycznych klinicznych, ale jako lekarz z podejściem holistycznym uważam, że warto postrzegać ją jako kluczowy element strategii przeciwzapalnej.
Najlepiej sprawdza się w kontekście diety śródziemnomorskiej, bogatej w tłuste ryby i oliwę. Stosowanie dawek w granicach 4 do 12 mg dziennie podczas tłustszego posiłku to moim zdaniem jedna z rozsądniejszych dróg, żeby realnie wesprzeć swoją biochemię i po prostu mądrzej zarządzać zdrowiem swojego serca na dłuższą metę.
Dr Jerzy Lewko
 
You must log in or register to reply here.
Back
Top