D
Deleted member 20819
Guest
Rozumiem Twój punkt widzenia, ale jeszcze raz powtórzę - samo uwolnienie traumy nie jest gwarantem szczęśliwego, satysfakcjonującego życia. Gdyby tak było, osoby niestraumatyzowane wiodłyby zajebiste żywota z bliskimi relacjami i szczęśliwymi rodzinami. A tak nie jest. Trauma to tylko jeden z elementów do uzdrowienia. Potrzeba pracować nad mechanizmami, schematami, przekonaniami, emocjami, komunikacją, relacjami, i nad wieloma innymi aspektami psychiki. Jeżeli ktoś potrafi się w tym sam poprowadzić - ok, plus dla niego, ma predyspozycje i jest dla siebie dobrym przewodnikiem. Jeżeli nie - to się pojawiają schody, bo jak nie jesteś talenciakiem do pracy własnej albo specjalistą, to bedziesz działał intuicyjnie, i może się ta droga bardzo mocno wydłużyć.
Mózg raczej nie wyczyszczony, prędzej powiedziałbym, że energia człowieka jest lżejsza, ale stare mechanizmy mogą dalej ją obciążać, jeśli nie zostaną przerobione na konstruktywne. Przykład z trenerem i TRE jest trochę ograniczony, bo podajesz przykład pracy jedynie z ciałem. A bez głębokiego zrozumienia traumy oraz pracy nad nowymi konstruktami psychicznymi ciężko będzie wpłynąć na tu i teraz w jakiś spektakularny sposób.
Tak jak powiedziałem, praca z traumą to praca z cząstką, i falą. Z energią wydarzenia, oraz z wzorcami, które powstały i były napędzane przez wydarzenie traumatyczne, oraz wiele innych wydarzeń o podobnym charakterze, które wpasowywały się w konkretny wzorzec. Jak dla mnie, trochę przeszacowujesz wagę uwolnienia traumy. To jest zajebiście ważne, ale nie jest to tak zero-jedynkowe, że jest trauma - jest źle, uwolnię traumę - jest super. Jak przez 30 lat ktoś leciał na schematach które podpierały się min. na traumie, to czeka go długa droga, by nauczyć się i ugruntować nowe, adaptacyjne mechanizmy. To jest proces, który może wymagać interwencji specjalisty, bo tak jak wspomniałem, nie każdy się tutaj dobrze poprowadzi. Niemniej - ja jestem zwolennikiem autoterapii, sam taką uskuteczniałem i wiem, że się da :)
Ja bym tego nie rozdzielał. TRE jako podpora pracy terapeutycznej albo autoterapii - super. Zauważasz, że ludziom rozciąga się terapia, że trauma wciąż oddziałuje. Z tym, że oni po drodze nabywają jeszcze szereg wielu innych narzędzi, nie tylko w kontekście traumy.
I na koniec dodam - jak wcześniej wspomniałem, ja doznałem spontanicznego uwolnienia traumy, stało się to samo, zostałem doprowadzony do tego momentu. Wcześniej uprawiałem autoterapię, ufając Opatrzności i sobie. I dokonałem tego, czego chciałem dokonać, jest to zajebiście satysfakcjonujące. Jednak wiem, że to nie jest droga dla każdego. Niektórzy potrzebują dużo wolniejszego tempa. Nie można porównywać ludzi, którzy są gotowi przerobić traumę w 3 miesiące do tych, którzy mają z nią maraton. To jest pielęgnowanie błędnego przekonania, że mamy wszyscy taką samą drogę do uzdrowienia. Nie jest tak. Niektórzy mają ego dziecka, są tak poranieni, że potrzebują być prowadzeni za rąsię, krok po kroku.
