EA Sports MMA – recenzja

Jakub Bijan

UFC
Middleweight
Cohones
MMARocks




Po sporym sukcesie jaki na rynku konsolowych bijatyk odniosła seria THQ,  jedna z najgrubszych ryb branży elektronicznej rozrywki – EA Sports – również postanowiła upomnieć się o swój kawałek tego krwistego tortu. Serii opatrzonej najmocniejszym brandem w całym świecie mieszanych sztuk walki –  UFC –  z wiadomych, licencyjnych powodów wydać już nie mogli, elektronicy postawili zatem na MMA w całej rozciągłości tej dyscypliny.
Czy mixed martial arts od EA Sports zdaje egzamin i wychodzi z ringu z podniesionymi rękoma?
My już to wiemy. Zapraszam do dalszej lektury.

Jak już wspomniałem w grze nie uświadczymy ani zawodników, ani eventów organizowanych przez największą organizację MMA na świecie. W zamian za to spece z EA umożliwili nam podróż do kolebki MMA – Brazylii – gdzie będziemy mogli walczyć na staro szkolnych zasadach (Vale Tudo).
Odwiedzimy także Japonię wraz z dobrodziejstwami (w zależności od upodobań można wstawić w cudzysłów) tamtejszych reguł. Oprócz tego będziemy toczyć boje  w USA gdzie obowiązują zasady StrikeForce bądź standardowe Uniefied Rules of MMA.
Różne kraje, różne zasady… różne miejsca walki. Będziemy zatem obijać twarze rywali nie tylko w klatce (sześciokątna/okrągła) ale także na ringu.
W nasze ręce oddano ponad 60 zawodników z pięciu kategorii wagowych. Głównie są to fighterzy StrikeForce i DREAM jednak nie zabrakło również kilku freaków pokroju Boba Sappa.

Podstawowym trybem gry jest kariera. Tworzymy swojego zawodnika w klasycznym edytorze, dodajemy facjatę (możemy użyć do tego celu zdjęcia), budowę ciała, wybieramy ciuchy. Dalej precyzujemy kategorie wagową w jakiej będziemy walczyć, ustalamy wagę, wzrost, budowę ciała itp. itd. Standard. Kiedy nasz zawodnik jest gotowy do boju zostajemy zwerbowani przez samego El Guapo. Rutten uczy nas podstaw gamepalyu i załatwia nam kolejne walki. Przed każdym pojedynkiem musimy odbębnić standardowe 8 tygodni przygotowań. Napisałem „odbębnić” bo jest to czynność zwyczajnie nużąca. Zawodnika opisują statystyki, które podczas treningu podnosimy. Im więcej punktów zdobędziemy podczas poszczególnego zadania tym szybciej nabijemy pasek danej umiejętności. Niestety zadania są banalnie proste (nie daj się poddać przez minutę, znokautuj sparing partnera używając samych rąk, wykonaj w czasie określone kombinacje) a po jednokrotnym ich zaliczeniu możemy później automatycznie symulować sesję treningową.
Po jakimś czasie Rutten poleca nas „kumplom ze światowych ringów” i o ile fajnie jest potrenować BJJ u Ricksona Gracie, odwiedzić Xtreme Couture czy gym Patta Mileticha tak treningi u bliżej nieokreślonych ludków nie elektryzują  nawet w najmniejszym stopniu. W każdej ze szkół możemy nauczyć się kilku specjalnych umiejętności, tak więc Rickson uczy nas min. poddań z gardy, Couture kontroli na ziemi w szkole muay tai poznajemy flying knee oraz backfisty.
Kariera kończy się w momencie zunifikowania pasów dwóch organizacji i przyznam szczerze jest to najlepszy moment całego trybu.
Grałem jedynie po to by zdobyć wszystkie możliwe specjale (możemy wybrać jedynie 16, więc musimy wybierać co chcemy w repertuarze naszego zawodnika a co jest nam zbędne) .
W momencie zakończenia kariery byłem mocno zniechęcony, głownie z racji że EA MMA nie oferuje praktycznie nic więcej. Jedynie „pseudo trening” w postaci trybu 101 MMA – gramy Mayhemem na zasadach PRIDE a na ekranie wyświetlają się podpowiedzi odnośnie systemu walki.
Gra uderzyła mnie z pełna mocą kiedy za drugiego pada chwyciła moja małżonka. „Ja zunifikowany przed minutą mistrz dwóch federacji ubiję cię w minutę licha kobieto po czym otworze puszkę piwa, wypije i z dumą beknę niczym rasowy samiec alfa” – te słowa kołatały mi w głowie gdy loading dobiegał końca. Jakież było moje zdziwienie gdy „bezbronna kobieta” w pierwszej wymianie posłała mnie sierpem na deski, poprawiła soccer kickiem i kilkoma ciosami. Oveerem demoluje – to druga rzecz jaką sobie w tamtej chwili uświadomiłem. Pierwszą była myśl, że to co w starciu z tępym komputerem jest wadą, w starciu z drugą osobą może być wielkim atutem. Prostota sterowania mianowicie.
EA MMA nie ma aspiracji na bycie „The Real Fighting Simulator”
, ba można śmiało powiedzieć, że jest to MMA w wersji arcade! Szybkie objaśnienie sterowania wystarczyło by nawet tak okazjonalny gracz jakim jest moja żona sprawnie poruszał się po ringu. Nie muszę chyba pisać jaką frajdę daje gra z obeznanym kumplem przy sześciopaku złotego trunku?

Nie będę dokładnie opisywał systemu walki. Mamy do wybory dwa tryby sterowania, pierwszy – zaczerpnięty z Fight Nighta (za ciosy odpowiedzialna jest analogowa gałka), lub klasyczny – przypominający ten z UFC Undisputed. Mnie osobiście lepiej grało się w drugim ustawieniu jednak jest to kwestią osobistych  preferencji.
Stójka w grze elektroników wygląda kapitalnie, dosłownie nokautuje w tym aspekcie produkt THQ. Ciosy zadawane są płynnie, łatwo można łączyć kombinacje i niemal odruchowo zadajemy nawet bardzo wyrafinowane kombosy. Czuć siłę i szybkość ciosów, wystarczy jeden celny strzał by posadzić rywala na deskach. Sprawą  o której należy wspomnieć są (odnawialne) paski postaci. Oprócz paska staminy odpowiedzialnego za kondycje zawodnika stan fightera opisują wskaźniki: głowy, tułowiu i nóg. Jeden silny cios w głowę potrafi zwalić rywala z nóg, jednak systematyczne obijanie danej partii ciała prowadzi do tego samego. Istotnym dla rozgrywki jest fakt, że nawet ciosy zablokowane zabierają pewna ilość paska, dlatego o wiele lepiej (jednak trudniej) jest zbijać ciosy.
Gdy ogłuszony rywal pada na deski mamy kilka sekund (aż pasek odpowiedzialny za głowę nie wróci do normy) na dokończenie sprawy. W zależności od zasad możemy zaatakować pięścią bądź kopnąć oponenta po czym zbombardować go gradem ciosów. Godnym pochwały jest fakt, że czystych nokautów jest tutaj niewiele, a większość stójkowych batalii kończy się właśnie przez knockdown i TKO w parterze. To dodatkowo podnosi radochę kiedy jednym celnym wysokim kopnięciem odsyłamy przeciwnika do krainy snów.
O ile walka w stójce w grze EA jest wprost fenomenalna, tak parter został mocno uproszczony. Nie mamy dużej dowolności zmiany pozycji jak w produkcie THQ, a całość praktycznie ogranicza się do używania dwóch klawiszy (zmiany pozycji i obrony – uniemożliwiającej ruch rywalowi). Oczywiście ważny jest odpowiedni timing, możemy w pewnych momentach skontrować próbę zmiany pozycji przeciwnika i zesweepować go, jednak o wielkim rozbudowaniu tego elementu nie może być mowy.
Gdy wykonamy submission na ekranie pojawia się specjalna mini gierka – wskaźnik łamanej kończyny w przypadku dźwigni, oraz zawężający się okrąg podczas duszenia. O ile widząc ten motyw na filmach promocyjnych uznałem go za kiczowaty, tak w tym momencie znając charakter gry w pełni go popieram. Czytelny obraz dla przeciętnego gracza.
Całkowicie niezrozumiałym natomiast jest brak kolan z pozycji bocznej (w ogóle), podczas gdy z półgardy takowe zaimplementowano a z odwróconej north-south możemy na japońskich zasadach beztrosko ładować takowe na głowę rywala.
Zasmuca także fakt, że nie postarano się by odwzorować specyfikę poszczególnych aren. Zawodnicy przy linach ringu zachowują się identycznie jak pod siatką. Możliwe jest więc przyparcie do „ściany” i obijanie kolanami, łokciami czy też dreptanie stóp.
Niemal od samego początku obcowania z grą animacja fighterów urzekła mnie sugestywnością. Zawodnicy poruszają się naturalnie, wykonywane sprawl czy wspomniane kilka akapitów wyżej wykończenia leżącego rywala powalają sugestywnością. Henderson „nurkujacy” z potężnym punchem do gardy leżącego rywala… taaak!. To musi nasuwać oczywiste skojarzenia.
Grafika również stoi na wysokim poziomie. Twarze i sylwetki zawodników odwzorowane są w większości przypadków znakomicie (Fedor niemal ja żywy, jednak np. Aoki już nie wygląda tak dobrze), wszelkie rozcięcia wyglądają świetnie – choć najnowsza odsłona UFC jest w tym aspekcie ładniejsza. Krew pozostała na ciałach zawodników to natomiast małe mistrzostwo świata.

Oczekując na przesyłkę byłem nastawiony na solidne starcie tytułu Electronic Arts z pozycją THQ.
Starcie z którego wyjdzie tylko jeden zwycięzca. Teraz po solidnym ograniu najnowszego dzieła EA wiem, że takie porównania nie maja sensu. Obie gry łączy jedynie tematyka – mieszane sztuki walki. Obie jednak podejmują ów temat w całkowicie odmienny sposób. Wszystkie porównania tych tytułów są zatem bezsensowne, to tak jakby porównywać serie Need For Speed z Gran Tourismo. Niby ta sama tematyka (wyścigi) a jednak diametralnie różna zabawa!


EA Sports MMA – recenzja
 

spartan

BAMMA
Middleweight
mnie bardziej pasuje ea mma,właśnie z uwagi na większą prostotę i swobodę sterowania,nie muszę już jak szaleniec kręcić analogiem czekając aż zawodnik wyciągnie poddanie lub gałka od pada się złamie hehehehe
 

toomay

Oplot Challenge
Featherweight
@ spartan – ale ty Otis jesteś Noob’em i nikogo obchodzi twoje zdanie cieniasie , w UFC tez oszukiwales zawsze
icon_biggrin.gif
 

Apock

Oplot Challenge
Heavyweight
rozloze to na czynniki pierwsze:

stójka
1. EA MMA
2. UFC 2010
3. UFC 2009

Ground game:
1. UFC 2009
2. UFC 2010
3. EA MMA

Zabawa z gry
1. EA MMA
2. EA MMA
3. EA MMA
(TYLKO ON LINE)
 

serus

Brutaal
Light Heavyweight
Dla mnie mimo wszystko kariera w UFC 2010 dużo lepsza od tej z EA MMA. Jeśli chodzi o grę we dwoje to, żeby w UFC była naprawdę dobra, ciekawa walka, zakończona niepewną decyzją, bądź TKO pod koniec 3 rundy, budząca duże emocje, musi grać2 naprawdę dobrych graczy, wtedy UFC miażdży EA MMA. Jednak gdy spotyka się grono nie zawodowych graczy to myślę, że fajnie jest pograć w EA MMA bo wszystko może się zdarzyć a wygrana czasem równa się jednemu lucky punchowi.
Mimo wszystko, przegrane ok. 150h (spora część ze znajomymi) w UFC 2010 mówi samo za siebie. Zawsze będę fanem tej serii bo jej klimat jest niepowtarzalny i właśnie tego oczekuję od gier.
A porównanie do NFS i GT, jak najbardziej trafne. A ja zawsze wolałem GT
icon_smile.gif
 

Apock

Oplot Challenge
Heavyweight
serus, gdybys gral w ufc tyle co mowisz to bys wiedzial ze wszystko co sie dzieje w ufc’10 gdzie spotyka sie 2 dobrych graczy to lezenie na ziemi i czekanie na reversal.. ;o
 

serus

Brutaal
Light Heavyweight
Wiem o tym, że rewersale są czymś na co się poluje nieustannie. Ale walka wcale nie wygląda nudno, nie ma mimo wszystko ciągłej zachowawczości. Podobają mi się takie walki i wzbudzają duże emocje. Nie wiem jak jest to przez internet ale gdy spotykamy się twarzą w twarz to atmosfera jest zawsze gorąca.
A godzin w to na pewno mam tyle przegranych :)
 

Nilg

PRIDE FC
Welterweight
Podoba mi się fragment, w którym Yoshi opisał jak żona go traktuje i krótko trzyma
icon_razz.gif
 

kleszcz91

Oplot Challenge
Welterweight
“Gra uderzyła mnie z pełna mocą kiedy za drugiego pada chwyciła moja małżonka. „Ja zunifikowany przed minutą mistrz dwóch federacji ubiję cię w minutę licha kobieto po czym otworze puszkę piwa, wypije i z dumą beknę niczym rasowy samiec alfa”


haha swietna recenzja
icon_smile.gif
 

Gromi

Oplot Challenge
Welterweight
Ja gdy grałem w UFC 2010 nie mogłem nikogo wykończyć przez poddanie. Kręciłem tą gałką ale i tak nigdy nic nie wychodziło. Macie na to jakieś rady ? Tak samo przeszkadzał mi ten mechanizm który zakładał ,że zmienia się pozycje dopiero za 2-3 podejsciem nawet jak przeciwnik nie blokuje. Ogólnie mi UFC2010 nie podpasowało.
 

NAK

Jungle Fight
Lightweight
Serus jak dla mnie UFC nawet nie umywa się pod względem rozrywki do EA MMA gdy gra 2 dobrych graczy, dynamika ciosów, układanie kombinacji i bardziej taktyczne rozwiązywanie pojedynku zdecydowanie na korzyść EA MMA. Odnośnie przewidywalnego scenariuszu to również domena UFC ( łokcie w stójce miażdzą
icon_smile.gif
) ale jak widać każdy ma swoje upodobania. Jedyne co kuleje w grze od EA to wspomniany parter i denerwuje mnie trochę, że gdy przeciwnik jest ogłuszony można wykończyć go tylko ciosami, nie da się zalożyć dźwigni. Wie ktoś czy powstały już jakieś paczki z zawodnikami do EA MMA?
 

pablobjj

Oplot Challenge
Welterweight
@Gromi


Dokłądnie krć gałką dookoła… Też miałem ten problem, że stawiałęm na szybkość, nie dokładność ruchów…


@Yoshi czy ktoś inny, kto grał


A jak jest sprawa z low kickami? Bbo w UFC nie mogłem nikogo znokautować niskimi, ani robić foot stampów. Czy w EA można niskimi ściąć rywala?
 

spartan

BAMMA
Middleweight
@toomay…nie bede Ci przypominał leszczu jak brock dostawał manto,raz za razem heheheh:)
 

Zimin

Oplot Challenge
Light Heavyweight
Liczba sprzedanych egzemplarzy do tej pory to 200 000. Mówi samo za siebie
 

dallas619

Jungle Fight
Bantamweight
hej! jak zrobic stompa albo soccer kick'a? bo za kazdym razem gdy mam oponenta na deskach wchodzi tylko g'n'p.
 

Robercik

Jungle Fight
Bantamweight
@Paweł
Nie, nawet jak wskaźnik nóg zejdzie do 0 to przeciwnik tylko kuleje na nogę i zachowuje się jakby miał się zaraz przewrócić, ale tak się nie dzieje (bynajmniej mi się nie udało). Stompy są, ale tylko w określonych organizacjach.

@dallas619
Jak przeciwnik leży to tak jakbyś normalnie kopał i powinno się udać, ale nie zawsze działa. W zależności pewnie od pozycji – się uda lub nie.
 

outcast

Maximum FC
Bantamweight
Sposobów nagrywania jest kilka, ale każdy sprowadza się do tego samego, na goglu jest kupa artów o tym.


http://www.google.pl/search?hl=pl&pwst=1&biw=1280&bih=910&&sa=X&ei=dbr7TJHIHoiRswbB9_CTBA&ved=0CBYQvwUoAQ&q=nagrywanie+gier+xbox+360&spell=1
 

HubiSSJ3

UFC
Heavyweight
A ja szukam sprawdzone , bo w środe wyjeżdżam na 3 tygodnie a chciałem sobie jeszcze trochę pograć. Mam napęd Hitachi coś tam coś tam.
 
Top